لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

علامه امینی (ره) از علمای گرانقدر و کوشای عالم تشیع در قرن 14 هجری قمری است که زحمات ایشان در تفحص پیرامون واقعه «غدیر» بی نظیر است. در خلال کتاب الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب مطالب شایان ذکری در دفاع از «حدیث شیعه» و دفع تهمت «رواج احادیث ساختگی در میان کتب آنها» وجود دارد. بخشی که با انگیزه پاسخ به طعنه برخی از علمای عامه به محدثان شیعه مبنی بر کثرت وجود مجعولات در آثار آنان، نگاشته شد.علامه ابتدا در روش نقضی، اسامی بیش از هفتصد نفر از سلسله دروغگویان و حدیث سازان اهل سنت را ذکر می کند و نمونه هایی از احادیث موضوعه را در مدح یا ذم ائمه فرق چهارگانه آنان می آورد. سپس با روش حلی، برخورد دوگانه و متعصبانه را با شخصیت حدیثی اهل بیت (ع) در مقابل دشمنان ایشان، نشان می دهد. به طوریکه (145) حدیث را سندا و متنا بررسی می کند تا بخشی از تلاش مغرضان را در سرپوش نهادن بر فضائل امیر مومنان علی (ع) و برساختن مناقبی برای خلفای ثلاث و برخی دیگر از صحابه، هویدا سازد.

کانفورد بیان می کند که دانش در حال رشد سریع و مداوم می باشد و افراد جهت زندگی کاری خود از چنین دانشی استفاده می کنند. به منظور فعال کردن پرستاران در جهت پاسخگویی به این رشد و تغییرات، آموزش پرستاری باید به نحوه ای باشد که پرستاران پاسخگوی چالش های موجود در پزشکی امروز باشند، بنابراین آموزش پرستاری پدیده ای پویا است. ...

مقوله "اسماء السور" زیر مجموعة مبحث جامع علوم قرآنی و اساس و پی رنگ "نام سوره ها" در قرآن کریم و احادیث مأثوره است. به جز نامهای متعارف سوره ها در مصاحف متداول، بسیاری از سوره ها، یک یا دو، و یا چند نام و عنوان دیگر هم دارند که در مجموع افزون بر دویست و پنجاه مورد است و به لحاظ شکل و مضمون، طیف گسترده ای را تشکیل می دهند و در مواردی بستر پدیداری نامهای متعارف سوره ها و از جهت سند و مبنا گونه گون و در خور نقد و ارزیابی می باشند. این نبشتار با این آهنگ سامان یافته تا جای خالی پژوهشی آکادمیک درباره دیگر اسامی سوره ها ـ تا اندازه ای ـ پر گردد و پرسشهای مقدِر یا موجود در این عرصه پاسخ یابد. در شماره پیشین بخش نخست این نوشتار تقدیم علاقه مندان شد و اینک بخش دوم آن ارائه می گردد.

مقوله "اسماء السور" زیر مجموعه مبحث جامع علوم قرآنی و اساس و پی رنگ "نام سوره ها" در قرآن کریم و احادیث مأثوره است. به جز نامهای متعارف سوره ها در مصاحف متداول، بسیاری از سوره ها، یک یا دو، و یا چند نام و عنوان دیگر هم دارند که در مجموع افزون بر دویست و پنجاه مورد است و به لحاظ شکل و مضمون، طیف گسترده ای را تشکیل می دهند و در مواردی بستر پدیداری نامهای متعارف سوره ها و از جهت سند و مبنا گونه گون و در خور نقد و ارزیابی می باشند. این نبشتار با این آهنگ سامان یافته تا جای خالی پژوهشی آکادمیک درباره دیگر اسامی سوره ها ـ تا اندازه ای ـ پر گردد و پرسشهای مقدِر یا موجود در این عرصه پاسخ یابد.

احمد بن حسین بن عبیدالله غضائری معروف به ابن غضائری (در گذشته در نیمه نخست قرن پنجم ق)، برای شناسانیدن رجال و راویان متهم، بد نام، ضعیف و ناموثق در قلمرو حدیث شیعه، کتاب الضعفاء و المذمومین مشهور به رجال ابن الغضائری را تألیف نموده است. از قرن هفتم هجری – پس از به صحنه آمدن کتاب – صاحب نظران و رجال شناسان شیعه درباره (ابن غضائری) وکتاب الضعفاء دیدگاههای مختلفی را مطرح نموده اند. در دوره معاصر، شیخ آقا بزرگ تهرانی و آیه الله خویی به سبب وثاقت و جلالت قدر ابن غضائری، انتساب کتاب الضعفاء را به وی نپذیرفته اند و استدلال نموده اند امکان ندارد ابن غضائری کتابی را تألیف نماید که در آن رجال و راویان زیادی ازشیعه تضعیف شوند. نگارنده، با عنایت به آراء اهل فن، جوانب مختلف دیدگاه این دو صاحب نظر را نخست طرح و معرفی و سپس نقد و بررسی نموده و دلیل مخالف و مناقض دیدگاه مزبور را در کلام و رویکرد آیه الله خویی یافته و نشان داده است.

واکاوی شبهات وهابیان و دسته بندی و قالب ریزی آن ها می تواند به استخراج گونه شناختی و آگاهی به روش ایجاد شبهه توسط آنان بینجامد. نگاشته پیش رو می کوشد افزون بر ارائه این روش ها، به راهکار نقد روشمند هر یک از گونه های شبهه سازی بپردازد. استقراء شبهه ها و دسته بندی آنها نمایان می سازد وهابیان بیشتر از چهار روش فراگیر برای ایجاد شبهه استفاده می کنند که عبارتند از: احیاء شبهات منسوخ گذشته، استوار کردن شبهه بر مبنای غلط اعتقادی، بهره بردن از مغالطه، استفاده از روشی غیر علمی همانند اتهام همراه با تبلیغ.

چکیده فارسی:دیویدسون با تاثیرپذیری از فیلسوفانی چون فرگه، تارسکی و کواین، به طرح نظریه معنایی می پردازد که حاوی نظریه صدقی به شکل نظریه صدق تارسکی است. نظریه دیویدسونی، از یک سو، صوری و شرط صدقی و از سوی دیگر تجربی است؛ از این رو، کاربرد آن برای ارائه تعبیری از زبان و سخنان گویندگان، منوط به برآورده شدن محدودیت هایی صوری و تجربی است. محدودیت های صوری را دیویدسون، از کارهای تارسکی در باب کفایت صوری تعریف صدق می گیرد و برای آزمودن تجربی، آن را به معبر رادیکال می سپارد. دیویدسون عناصر دیگری نیز در کارهای خود وارد می کند؛ همچون پایبندی به کل گرایی و نیز، لحاظ الگوهایی عقلانی که تحت اصولی مانند اصل حسن ظن مطرح می شود. دامت درباره بخش های گوناگون نظریه معنای دیویدسونی انتقادات صریح و گوناگونی مطرح می کند. وی کاربرد مفهوم صدق را در قلب یک نظریه معنا نمی پذیرد و معرفت صریح به شروط صدق در این نظریه ها را مشکل ساز می داند. در این نوشته، پس از بیان نظریه معنای دیویدسون، چارچوب پروژه تعبیر رادیکال را معرفی و در ادامه، مهم ترین انتقادات دامت را بر آن بیان می کنم. در نهایت بررسی خواهد شد که آیا انتقادات دامت، با توجه به نوع و حد ادعاهای دیویدسون، پذیرفتنی است یا خیر؟   چکیده عربی:دیویدسون بما انه متأثر بالفلاسفة مثل «فرغه» و تارسکی و کواین قد وضع نظریته نظریة المعنی و تحتوی علی النظریة الواقعیة او الحقیقیة و هی علی شکل نظریة تارسکی الحقیقیة نظریة دیویدسون من جهة انها صوریة و بشرط الواقعیة و من جهة اخری انها تجریبیة فمن هذه الجهة ان البعد العملی لها فی مجال التطبیق و ذلک من اجل اظهار لها تعبیر لغوی خاص بها فان ذلک منوط باظهار قیودها الصوریة والتجریبیة القیود الصوریة قد اخذها دیویدسون من اعمال تارسکی و من باب کفایة الصورة فی تعریف الحقیقة اما فی الاختبار التجریبی فقد استعان بالتفسیر الرادیکالی دیویدسون قد ادخل عناصر اخر إلی عمله مثل الاعتقاد و مجموعة التکامل و کذلک النماذج العقلانیة التی هی تحت اصل حسن الظن. «دامت» قد انتقد موضوعات کثیرة فی نظریة دیویدسون فهو لا یطبق مفهوم الحقیقة مع نظریة المعنی و لا یقبل ذلک و انه من المشکل ان تکون هناک معرفة تامة و حقیقیة بشروط الحقیقیة لهذه النظریات فی هذه المقالة و من بعد بیان نظریة دیویدسون تم بیان الاطار العام لنموذج التفسیر الرادیکالی و اهم انتقادات «دامت» له. و فی النهایة سوف یتم من خلال الدراسة والتحلیل انه هل یمکن ان تکون انتقادات «دامت» معقولة او غیر معقولة مع الاتفات إلی مطالب کانت من حیث النوعیة والحد.

حوادث تلخی که بر حدیث گذشت، چه آنها که بر سند و متن خدشه وارد ساخت و چه بدفهمی ها و تعصب های مذهبی که تحریف معنوی را موجب گردید، صحنه روایت و درایت حدیث را مشوش ساخت. از این رو، بسیاری از حدیث پژوهان کوشیدند تا با دستیابی به قواعد دقیق و صحیح فهم و نقد حدیث، به پالایش سنت نبوی بپردازند. این تلاش، علاوه بر آن که در کتب مستقلی که درباره حدیث به رشته تحریر درآمد، نمود پیدا کرد، در کتب دیگری همانند تفاسیر نیز آشکار گردید. بی تردید، بازیابی معیارهای نقد و فهم صحیح حدیث از میان این گونه کتب (همانند تفاسیر)، با هدف دفاع از سنت نبوی، تلاشی ضروری و درخور توجه است. بر مبنای همین ضرورت، مقاله حاضر سعی دارد تا با بررسی تفسیر المنار به استخراج مبانی و داوری های محمد عبده و رشیدرضا در حوزه نقد و فهم حدیث و بررسی و تحلیل آن بپردازد.

در این مقاله، تفسیر المیزان و التفسیر الکبیر از نظر روش شناختی مورد مقایسه قرار گرفته است. از رهگذر این مقاله روشن خواهد شد که علامه طباطبایی با تکیه بر چه شاخص هایی اندیشه های فخر رازی را قبول یا رد کرده است. گفتنی است که بسیاری از اختلافات این دو مفسر معلول باورهای مبنایی آنان است؛ ولی بسیاری از اختلاف ها به تفاوت روش آنان در تحقیق بر می گردد.